دعای 11 صحیفه سجادیه ( عاقبت بخیری )
|
بسم الله الرحمن الرحيم اللّهُمّ إِنْ تَشَأْ تَعْفُ عَنّا فَبِفَضْلِكَ، وَ إِنْ تَشَأْ تُعَذّبْنَا فَبِعَدْلِكَ فَسَهّلْ لَنَا عَفْوَكَ بِمَنّكَ، وَ أَجِرْنَا مِنْ عَذَابِكَ بِتَجَاوُزِكَ، فَإِنّهُ لَا طَاقَةَ لَنَا بِعَدْلِكَ، وَ لَا نَجَاةَ لِأَحَدٍ مِنّا دُونَ عَفْوِكَ يَا غَنِيّ الْأَغْنِيَاءِ، هَا، نَحْنُ عِبَادُكَ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَ أَنَا أَفْقَرُ الْفُقَرَاءِ إِلَيْكَ، فَاجْبُرْ فَاقَتَنَا بِوُسْعِكَ، وَ لَا تَقْطَعْ رَجَاءَنَا بِمَنْعِكَ، فَتَكُونَ قَدْ أَشْقَيْتَ مَنِ اسْتَسْعَدَ بِكَ، وَ حَرَمْتَ مَنِ اسْتَرْفَدَ فَضْلَكَ فَإِلَى مَنْ حِينَئِذٍ مُنْقَلَبُنَا عَنْكَ، وَ إِلَى أَيْنَ مَذْهَبُنَا عَنْ بَابِكَ، سُبْحَانَكَ نَحْنُ الْمُضْطَرّونَ الّذِينَ أَوْجَبْتَ إِجَابَتَهُمْ، وَ أَهْلُ السّوءِ الّذِينَ وَعَدْتَ الْكَشْفَ عَنْهُمْ وَ أَشْبَهُ الْأَشْيَاءِ بِمَشِيّتِكَ، وَ أَوْلَى الْأُمُورِ بِكَ فِي عَظَمَتِكَ رَحْمَةُ مَنِ اسْتَرْحَمَكَ، وَ غَوْثُ مَنِ اسْتَغَاثَ بِكَ، فَارْحَمْ تَضَرّعَنَا إِلَيْكَ، وَ أَغْنِنَا إِذْ طَرَحْنَا أَنْفُسَنَا بَيْنَ يَدَيْكَ اللّهُمّ إِنّ الشّيْطَانَ قَدْ شَمِتَ بِنَا إِذْ شَايَعْنَاهُ عَلَى مَعْصِيَتِكَ، فَصَلّ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تُشْمِتْهُ بِنَا بَعْدَ تَرْكِنَا إِيّاهُ لَكَ، وَ رَغْبَتِنَا عَنْهُ إِلَيْكَ. |
به نام خداوند بخشنده ی مهربان خدايا اگر خواهي که از ما درگذري، پس به سبب تفضل تو است. و اگر خواهي که ما را عذاب کني پس به موجب عدل تو است، پس به آيين انعام خود عفو خويش را بيدريغ بما ارزاني دار، و به سنت گذشت خود ما را از عذاب خويش ايمن ساز. زيرا که ما تاب تحمّل عدل تو را نداريم، و بيمدد عفوت براي احدي از ما نجاتي نيست اي بينياز بينيازان، اينک ما بندگان توييم در پيشگاه تو، و من از همه محتاجان بتو محتاج ترم. پس به توانگري خود فقر ما را جبران کن و رشته اميد ما را با تيغ دريغ مبُر که اگر چنين کني کسي را که از رحمت تو نيکبختي طلبيده بدبخت ساختهاي، و آن را که از فضل تو اعانت خواسته نوميد کردهاي، پس در اين صورت بازگشت ما از طرف تو به سوي که خواهد بود؟ و از در خانه تو به کجا خواهيم رفت؟ منزهي تو اي خدا، از آنکه ما را از درگاه خود براني مائيم آن درماندگان که اجابتشان را واجب ساختهاي، و ماييم آن گرفتاران رنج که رفع گرفتاري را به ايشان وعده دادهاي. و مناسبترين چيزها به مقتضاي مشيت تو، و سزاوارترين کارها براي تو در آيين عظمتت، رحمت آوردن بر کسي است که از تو طلب رحمت کند، و فريادرسي که از تو فريادرسي خواهد پس بر زاري ما نزد خود رحمت آور. و براي آنکه خود را در پيشگاه به خاک افکندهايم از گرفتاري نجاتمان بخش. |
خدایا رحمتی کن تا ایمانم نان و نام برایم نیاورد، قوتم بخش تا نانم را وحتی نامم رادر ره ایمانم افکنم ، و مرا از آنهایی قرارده که پول دنیا میگیرند وبرای دین کار می کنند ، نه آنها که پول دین می گیرند وبرای دنیا کار می کنند .همواره تو را سپاس می گذارم وتنها از تویاری می طلبم ، تا تکلیفم باخودم معلوم گردد ، تا حلاوت اخلاص راکه هر دلی اگر اندکی چشید ، هیچ قندی در کامش شیرین نیست . و می دانم ، ای خدا ، می دانم که برای عشق ، زیستن ، و برای زیبایی وخیر مطلق بودن ، چگونه آدمی را به مطلق می برد، چگونه اخلاص ، این وجود نسبی را، این موجود حقیری را که مجموعه ای ازاحتیاج ها و ضعف ها و انتظارها است ،را مطلق می کند.